Dinsdag 16 juli 2013
De laatste slag
‘Dat bloesje is nu maar een tientje Nel!’  Het zal niet waar zijn. Maar zonder omdraaien herken ik het beeld uit duizenden: korte broek en dito haar, rugzakje, comfortabele sandalen, zonneklep en Hollandse heupen, lipstick uit den boze, ben je mal. 

Jeugdsentiment
Ooit heb ik me mezelf verboden nog een voetstap in het succesnummer van de gebroeders Clemens en August Brenninkmeijer te zetten. Vijf lange jaren hield ik dat vol, tot ik in Andalusië ging wonen. In Malaga, onderweg naar de Zara iets verderop, kan ik het meestal niet laten om even naar binnen te glippen. Noem het jeugdsentiment. Mijn zus en ik sleepten er in onze jonge jaren menig leuk zaterdagavondrokje weg voor weinig. En omdat ik, voorbij de kledingrekken met ‘meestal net niet’, soms toch een paar oorbellen, kekke zonnebril of leuke zomerhoed voor een prikkie scoor. Op Twitter lees ik dat de grootgrutter in confectiekleding in Spanje 21 vestigingen gaat sluiten wegens aanhoudend verlies. Ik kan me er iets bij voorstellen, de modebewuste en tengere Spaanse stadsvrouw vindt er te weinig van haar gading. Maatje meer voert hier doorgaans de boventoon voor vrouwen zoals Nel en haar vriendin. Die slaan op de valreep van hun vakantie en het vallen van het doek, nog net hun slag, want in Malaga is C&A vandaag nóg voordeliger! Als een dolle razen ze langs de rekken, op zoek naar dat ene vakantiebloesje voor een habbekrats. Van mij mogen ze. Maar één ding moet gezegd: ze maken er niet zo’n zooitje van. Dat is dan weer typisch Spaans.

Zondag 23 juni 2013
Noche de San Juan

Dit jaar blijven we thuis, maar vorig jaar zaten we op het strand van Malaga bij El Palo. De Noche de San Juan is absoluut één van de leukste tradities van Spanje. Picture this: een zwoele zomeravond, volle maan, een goed gevulde mand met proviand, hier en daar een gitaar, het ruisen van de zee en om je heen allemaal mensen die hetzelfde doen: de kortste nacht van het jaar vieren. En toevallig kunnen ze dat nergens  beter dan in Andalusië. La noche de San Juan gaat vooral over verandering. Van nacht naar dag, van water naar vuur. Het feest gaat gepaard met vreugdevuren die overal worden aangestoken. Het vuur zuivert, reinigt en vernieuwt. Volgens de traditie moet je om 12 uur 3 keer over het vuur springen om je geest te zuiveren en daarna 3 keer je gezicht en voeten in zee wassen. Met zijn allen de zee in dus waarbij je drie wensen mag doen voor een gelukkig jaar. Wij vinden een wens voldoende: een fijne, lange zomer voor iedereen!

Watergevecht
In ons dorp is San Juan vooral een traditie voor de dorpsjeugd. Zodra het vreugdevuur gedoofd is, achtervolgen jongeren elkaar met zakjes water en zwaarder vloeibaar geschut, terwijl de hormonen door de keel gieren. Onze kinderen, die vorige week achttien zijn geworden, doen dit jaar voor het eerst in zeven jaar niet mee, veel te kinderachtig dat gedoe met die waterbommetjes. 

Vrijdag 29 maart 2013
Dorpsprocessie
Zo trots als een aap! Dat was ik toen onze dochter vrijdagavond net als vorig jaar drager in de paasprocessie van ons dorp mocht zijn. Ruim vier uur duurde de rondgang, weg op, weg af en onderweg regelmatig een pauze op het signaal van de bel en de voorganger. De vrouwen gaan voorop met de trono van Jezus en het Kruis met in hun kielzog de mannen en  de Maagd Maria. Twee mannen met lange stokken lopen mee om laaghangende stroomkabels op te duwen.

Wie ziek is of oud wacht vanaf het balkon of deuropening tot de stoet passeert, sommigen slaan een kruis, anderen laten een traan. De rest loopt mee of kijkt toe vanaf de zijlijn.
Er worden kaarsen en wierook gebrand.

Ongeveer een half uur voor het einde komen de beide trono's samen bij het standbeeld in het dorp. Daar zingt vanaf een balkon eerst een man en daarna vrouw een lied en daarna nog een keer. Hun stemmen schallen door de microfoon, de wierook walmt, het dorp luistert. Dan volgt het laatste traject terug naar het thuishonk waar de trono's een jaar moeten wachten.

Samenspel
Van mijn dochter leer ik hoe het dragen vooral een samenspel is van luisteren, kijken en helpen. De voorste rij vertelt aan die daarachter als er een drempel of obstakel komt en dat gaat net zo lang door tot ook de laatste rij het heeft gehoord. Een hand op de schouder van je voorganger die niet draagt ontlast de schouder die wel draagt, evenals een hand op een heup. Flesjes water circuleren en zijn voor iedereen, peptalks vliegen over en weer, aanwijzingen worden opgevolgd. Iedereen is gelijk en alleen samen lukt het.

Om half een is het gedaan, net voor de hoosbui losbarst. De trono's zijn terug op hun standplaats, er zijn bloemen, gratis broodjes en frisdrank, maar de meeste dragers gaan naar een bar of restaurant voor een gezamenlijke maaltijd als besluit van een eervolle taak die is volbracht. Mijn dochter en haar vriendinnen gaan naar de disco voor een nacht die duurt tot het ochtendgloren. 

 

Vrijdag 22 maart 2013
Semana Santa
Uit eerbied durven we het bijna niet te vragen, maar uiteindelijk wint onze nieuwsgierigheid het van onze schroom. Natúúrlijk mogen we een foto maken en natuurlijk mogen we binnen even een kijkje nemen! Onderweg naar haar toekomstige school passeren mijn dochter en ik in de Calle Dos Aceras de thuisbasis van de Hermandad de la Sangre, één van de oudste broederschappen of cofradías van Málaga. De deuren staan wagenwijd open en twee tronos glimmen ons uitbundig tegemoet. Op de kaarsen en bloemen na zijn ze klaar voor vertrek. Door een haag van wierook, ons tegemoet gewapperd door een jonge cofrade, volgen we de kleine gedrongen Spanjaard naar binnen. Vol trots toont hij ons de trono's en begint te vertellen. Over het verhaal achter de trono van zijn broederschap, hoe hij daar als klein jongetje van vijf door gegrepen werd, over de eerste keer dat hij meeliep als drager en zich Superman waande, dat er ook macho's meelopen die meer oog hebben voor hun omstanders dan voor hun taak als drager en dat hij daar met een leuk gezin en dito baan gelukkig nooit last van had, dat hij ruim vijftig jaar later nog steeds in vuur en vlam raakt, ook nu hij zelf geen drager meer is. Hij vertelt dat de trono's van zijn cofradía elk wel zo'n 4.500 kilo wegen, dat er 250 tot 300 dragers zijn en dat elke drager (afhankelijk van zijn inzet) zo'n 15 tot 30 kilo op zijn schouders torst en dat het daarom niet gepast is dat vrouwen de trono dragen. Wij luisteren met ontzag en beloven hem woensdagavond te komen kijken als de tronos van de Archicofradía del Santísimo Cristo de la Sangre en María Santisima de Consolacion y Lágrimas y del Santo Sudario vertrekken vanuit hun thuisbasis aan de Calle Aceras. Want ook wij zijn na 7,5 jaar Spanje een beetje gegrepen door het virus dat Semana Santa heet.

Donderdag 21 februari 2013
En zo glippen de dagen door je vingers en is ook februari zowat weer voorbij. Maar we hebben niet stilgezeten en weer een paar hele leuke aanwinsten (and more to come)! Zoals het heerlijke verstophuis in Ronda van Lies en Francisco waar je de tijd even stil kunt zetten als je wilt.


Verstophuis in Ronda

Of dit heerlijke huis in Tolox, op de grens van de Sierra de las Nieves waar je je bijna alleen op de wereld waant en eindeloos kunt genieten van het uitzicht.


Alleen op de wereld in Tolox

En dan is er nog deze leuke finca in Ojén, even boven Marbella. In een mum van tijd zit je aan zee, maar je bent ook snel weer terug bij de rust en ruimte van je vakantiehuis.


Licht en zeezicht in Ojen

Donderdag 31 januari
Draaien maar (1)
Soms schiet je iets te ver door in je enthousiasme over de Andalusische folklore en zie je details over het hoofd. Zoals bij deze orgelman op de markt in Torre del Mar. Toen ik een duit in het zakje wilde doen als dank voor de foto en hij zei 'Sprechen Sie Deutsch?' viel het kwartje en zag ik ook de tekst op zijn orgel. Evengoed was het leuk.

Draaien maar (2)
Ook niet Spaans, maar wel heel mooi (en ook heel betaalbaar) deze prachtige mand hiernaast van de markt in Torre del Mar. Hij komt uit Senegal en dient nu als wasmand. Laat mij maar draaien!

Dinsdag 29 januari
Plukvers
Sommige dagen zijn een cadeautje. Vandaag bijvoorbeeld. Letterlijk, want van 2 graden in de ochtend werd het 20 graden in de middag. Qué sorpresa! En toen waren daar Lies en haar idylle in Ronda (ze heeft een heel leuk vakantiehuis bij Ronda waarover binnenkort meer). Onze ontmoeting begon met boerenkoffie, koekjes en chocola en eindigde met een volle krat vitaminen van Francisco uit eigen moestuin. Inclusief boerenkool en andijvie en ook nog twee potten van Lies' zelfgemaakte en regioberoemde marmelade.

Op een klein stationnetje
Op de terugweg naar huis stopte ik bij dat leuke Hans en Grietje stationnetje dat ik op de heenreis al had gezien. Met camera in de aanslag liep ik richting terras. 'Hola!' riep iemand vanonder de witte parasol. 'Are you Dutch?' vroeg ik omdat het accent dat deed vermoeden (landgenoten herken je overal in looks and language). 'Ja'!

En even later zat ik onder de parasol met twee vakantievierende landgenoten en een glas huiswijn voor mijn snufferd. En een tongstrelende tapa, Spaans maar anders. Dat alles ongevraagd, want zo is Frank wisten mijn disgenoten al. Een gastheer 'pur sang' dus. Sinds de zomer van 2012 is de Nederlandse Frank  Röttgeringde uitbater van dit ludieke stationsrestaurant waar vier keer per dag een trein passeert en kok Isa zijn culinaire rechterhand is. Het uitzicht is goddelijk, de sfeer ongedwongen en de menukaart om van te watertanden. Omdat de koffie en drankjes Spaanse prijzen hebben, komen ook de Spanjaarden er graag voor een hapje en een tapje. El Muelle de Arriate heet deze Spaanse superstek met Hollandse slag. Aanrader!

 

http://www.youtube.com/watch?v=BjEFSsA-jDw