EINDELIJK ZOMER!

 

De zomer kwam dit jaar laat op gang (eind mei ging de houtkachel zelfs nog een keer aan) maar toen het eenmaal zover was, was er geen houden meer aan. Op een avond in juli gaf onze buitenthermometer om elf uur ´s avonds een keer 36 graden aan. Of je wilt of niet, op zulke dagen blijft er weinig anders over dan om, net zoals de Spanjaarden, een paar tandjes lager te gaan. Omdat wij in het binnenland wonen, is het bij ons bovendien nog een paar graden warmer dan aan de kust, waar het ´s winters juist weer een paar graden aangenamer is. Toch hebben ook wij na drie jaar Spanje het idee dat het weer hier verandert. Viel er afgelopen winter nog minder regen dan in het jaar daarvoor, in mei en ook in juni en juli waren er een paar zwaar bewolkte dagen. Iets wat zelden voorkomt vogens onze dorpsbewoners. De eigenaar van het restaurant bij het grote stuwmeer van Viñuela vertelde dit voorjaar dat het water nog maar een vijfde van het oorspronkelijke niveau heeft. En dat, als dat niet heel gauw verandert (dus water bij komt), het na deze zomer met het meer gedaan is. We vrezen het ergste, ook voor de omwonenden die met het zakkende waterpeil, de waarde van hun luxe Hollywoodhuizen zienderogen zien dalen.

 

Dagelijks naar boven voor water

 

WATERSCHAARSTE (1)

Op is op, of toch niet?

We maken het wel vaker mee, dat de gemeente de hoofdkraan onverwacht dichtdraait, maar dit jaar gebeurde het wel heel vroeg en bovendien op een nu wel heel erg ongelukkig tijdstip.
De eerste dagen is er altijd nog weinig aan de hand, want we kunnen dan putten uit ons deposito, onze privétank van 3000 liter. Op zulke momenten draaien we ook wat minder wasjes, spoelen we ons toilet een keer minder door, douchen we om de dag en vullen we het zwembad niet bij (wat deze zomer op last van de gemeente en op straffe van een fikse boete sowieso ten strengste verboden is). Maar na een week begon ook onze tank leeg te raken en gingen wij hem een beetje knijpen. Want mijn verjaardag was in aantocht en daarmee ook tien gasten uit Nederland die een week zouden blijven. In het dorp gonsde het inmiddels van de geruchten. Die varieerden van een lek in één van de hoofdleidingen, tot het volledig ontbreken van water; de gemeentelijke voorraad zou al helemaal op zijn.

Burgemeester

Nederlandse dorpsgenoten hoorden van de burgemeester dat het eigenlijk de schuld was van al die tweede huizenbezitters en hun zwembaden en dat de gemeente nu water uit andere gemeentes moest kopen en dat dat een zeer kostbare zaak was. En dat hij niet wist hoe lang het ging duren. Feit was dat we nu dagelijks zelf onze voorraad moesten aanvullen met water van de plaatselijke pomp en dat ook onze gasten ondertussen gearriveerd waren. Twee keer per dag (en soms zelfs drie keer) reed Ronald naar boven om zes jerrycans van elk 25 liter te vullen. Als hij pech had, moest hij een paar dorpen verder. Ook hebben we tussendoor een keer 4.000 liter gekocht uit de bron van een locale boer. Al met al heeft het drie weken geduurd en hebben we tot de dag van vandaag nog steeds water. Gelukkig pasten onze Nederlandse vrienden zich moeiteloos aan en beseften ze dat veel Nederlandse vanzelfsprekendheden hier niet altijd opgaan. De ware toedracht kennen we nog steeds niet. En als giri - een bijnaam voor de buitenlanders hier – krijgen we die waarschijnlijk ook nooit te horen. Maar dat het een combinatie is van politieke, persoonlijke en economische belangen, onkunde, onwetendheid en willekeur, is zo goed als zeker. En onze Spaanse buurman trekt aan het eind van de zomer waarschijnlijk gewoon weer de stop uit zijn zwembad.

MAAGD TE WATER

Op 17 juli wordt in veel kustplaatsen in Spanje de beschermvrouw van de zeevaarders, Virgin del Carmen, geëerd. De avond ervoor gaan in verschillende kustplaatsen dan verlichte bootjes met een beeltenis van de maagd het water op. Omdat wij hadden gehoord dat deze traditie in Rincon de la Victoria wel de moeite van het aanschouwen waard is, voegden we ons met een paar vrienden bij de honderden Spaanse dorpsbewoners op het strand. Met een paar knallen werd aangekondigd dat de maagd in aantocht was. Onder luid applaus droegen sterke mannen haar op hun knieën op haar ´trono´(draagbaar) van de zee naar het strand. En vervolgens barstte een groots vuurwerk los, ongeveer gelijktijdig met andere kustplaatsen verderop. Daarna maakte de stoet met de (met kaarsen verlichte) maagd een rondgang door het dorp. Het leuke van dit soort Spaanse tradities is dat het voor iedereen weer een reden is voor een leuke avond. Of het nou woensdag is of niet.

MOON´s HELD VAN DE MAAND:

De rattenvanger

Het is ´s morgens even na achten. Ik heb zojuist de kinderen naar school gebracht. Terwijl ik onze toegangspoort wil sluiten (sinds de zoon van onze Spaanse buurman er zo´n elf hobbyhonden op nahoudt, doe ik dat automatisch) hoor ik een knagend geluid waar de gebroeders Ed en Willem Bever niks bij zijn. Een kat hebben we niet en een hond evenmin. En onze huisboktor lust alleen de balken op het plafond. Het spoor van het geknaag leidt naar onze auto. Dat kan niet waar zijn, flitst het even door me heen. Maar als ik het rijtje alternatieven in gedachten nogmaals repeteer, kom ik opnieuw uit bij wat ik al weet en eerder heb gehoord: het is een RAT.

En die ziet de bekabeling van onze auto blijkbaar aan voor dropveters. En is daar ´s morgensvroeg al om kwart over 8 aan begonnen. En maakt daarbij een kabaal alsof hij z´n hele Spaanse achterban moet bevoorraden. Wat nu? Hoe weet ik bijvoorbeeld zeker dat het beest niet in maar onder de auto zit?
Ik loop naar onze Engelse buren en doe mijn verhaal. Onze buurvrouw durft wat ik niet durf (en haar man ook niet): op haar knieën kijkt ze onder de auto om te kijken waar het geknaag vandaan komt. Daarna pakt ze de tuinslang en probeert of ze de boosdoener met water kan verjagen. Niks. Nog een keer. Weer niks. Haar man oppert dat ik met de auto naar onze Portugese garageman Antonio moet zodat deze op de brug onder de auto kan kijken. Er zit weinig anders op. Maar voor ik de stoute schoenen aantrek (want wie garandeert mij dat de rat niet naast me zit als ik wegrijd?), laat ik eerst de motor draaien. Misschien jaagt het geluid hem weg. En ja, als ik na een paar angstige tellen weer naast de auto sta, zie ik iets wegschieten dat ons vermoeden bevestigt. Ik bedank mijn buurvrouw, want dankzij haar heldhaftigheid is de rat waarschijnlijk op de vlucht geslagen. Ook dat is het leven in de campo van Andalusië. Alleen gebeuren dat soort dingen altijd als Roon in Nederland is. 

Onze buurvrouw Sarah: kom maar op!

 

WATERSCHAARSTE (2)

Burenruzie

Ten tijde van de waterschaarste in ons dorp, gingen in een ander dorp de bewoners de straat op om te demonstreren, zo vertelde een bevriende Duitse collega. Dit onder aanvoering van de locale Che Guevara die er niet voor schroomde, zo vertelde zij, om leidingen te saboteren. De reden van het gezamenlijk dorpsprotest was dat er een nieuwe bron geslagen zou worden en de angst dat dit ten koste zou gaan van hun eigen voorraad. Ook vonden ze dat dorpen zoals de onze maar voor hun eigen water moeten zorgen en in ieder geval van dat van hun moeten afblijven.

WATERSCHAARSTE (3):

Waterexport

Sommige bronnen (zoals René Rombouds op 30 juni jl. in het Vakblad AGF) beweren dat Spanje meer dan een tekort aan water vooral een slechte distributie ervan heeft. Erik Dietzenbacher, hoogleraar Interindustry Economics bij de Faculteit Economie en Bedrijfskunde van de Rijksuniversiteit Groningen, heeft een hele andere verklaring voor het watertekort in Andalusie: de export van water. “Het gaat hierbij om ‘virtueel water", zegt hij. “Tijdens de productie en het transport van bijvoorbeeld citrusvruchten naar het buitenland wordt er enorm veel water gebruikt. Eén euro aan citrusvruchten kost 3.000 liter water. We hebben berekend dat ongeveer 20 procent van het water te besparen is door te stoppen met de export van agrarische producten. En de kosten vallen mee: het leidt ‘slechts’ tot een daling van 3 procent in de werkgelegenheid en het inkomensniveau. 

Deze bloeiende agave staat langs het pad naar ons huis. We zagen hem met de dag groeien en mooier worden. Om te kunnen bloeien, moet de plant een zekere 'rijpheid' hebben bereikt, meestal na 8 tot 20 jaar. De meeste agaves bloeien maar één keer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Peuken kosten punten
Spaanse automoblisten zijn de sigaar als ze onderweg hun peuk uit het raam schieten. Vanwege de droogte en het brandgevaar kost dat je 4  punten zo waarschuwen de borden boven de snelweg. En dat tikt snel aan als je er maar 12 hebt gekregen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 
Lege waterreservoirs, op naar het volgende dorp...

 

 

 

 

Van je vrienden moet je het hebben...

 

 

 
detail van de ´trono´ of draagbaar

 

Yellow alert
Toen Engelse kennissen ons onlangs terloops meldden dat de Provincie Malaga voor begin augustus het yellow alert (alarma amarillo) had afgekondigd, begrepen wij niet wat ze bedoelden. Maar na enig speurwerk op Google weten we nu dat yellow alert staat voor fase 2 van een waarschuwingssysteem voor extreem hoge tempraturen, dat een paar jaar geleden werd geïntroduceerd door de Andalusische gezondheidsorganisatie SAS. Fase rood is de hoogste staat van paraatheid en wordt afgekondigd als de temperaturen de veertig graden overschrijden. Het waarschuwingssysteem is onderdeel van een regionale overheidscampagne die kwetsbare bevolkingsgroepen moet beschermen tegen extreme hoge temperaturen om daarmee het aantal sterfgevallen in de zomer terug te dringen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NIEUWSTE AANWINST!
Binnenkort op onze vakantiepagina: twee leuke Spaanse charmehotels.