.jpg)
Je kunt er niet omheen, dit dorp. Letterlijk en figuurlijk niet. Want het ligt op een berg en waakt als een uitkijktoren over westelijk Axarquia op zo´n 700 meter boven zeeniveau. Als je er naar toe onderweg bent, wil je vast een paar keer stoppen. Om de Middellandse zee te zien, maar vooral om jezelf even te knijpen en te beseffen dat het allemaal echt is wat je hier ziet. (Of om even te bekomen van de uitstekende, maar slingerende weg naar boven).
Ook Comares heeft een Moors verleden en dat is onder meer terug te zien in het sterk hellende stratenplan. Het belangrijkste overgebleven architectonische hoogstandje is ook hier de parochiekerk, in dit geval die van Nuestra Señora de la Encarnación uit de zestiende eeuw. Van het Moorse kasteel dat er ooit moet zijn geweest is er behalve een toren weinig terug te vinden.
Ook de keuken wijkt hier niet veel af van die uit de buurtgemeenten. In de zomer worden er koude soepen geserveerd en die met mayonaise spreekt tot de verbeelding. Drink er een zoet wijntje uit de streek bij en je komt weer helemaal in vakantiestemming. Een leuke aanwinst is het onlangs geopende Vendimia, het restaurant van de Engelse Kate en Jon. We moeten er nog eten, maar de op Andalusische leest geschoeide lunchkaart zag er aantrekkelijk uit.
Internet: comares