Van maneschijn en witte wijn

´t Was aan de Costa del Sol, tingelingeling. Daar sloeg mijn hartje op hol´, tingelingeling. Zo begint een liedje van de Zangeres Zonder Naam dat onze ouders en grootouders zongen als ze met de bus naar zuid-Spanje gingen. Zo´n veertig jaar geleden was de Costa del Sol  (een naam die net zoals die van de andere costa´s is verzonnen voor de toeristen) tussen Gibraltar en Almeria een populair vakantieoord voor mensen die zich dat konden veroorloven. Maar met de opkomst van het massatoerisme werd dat snel meer.

Niet mooier, wel warmer

Mooier is het aan de Spaanse zonnekust in de loop der jaren niet geworden, maar sinds wij hier zelf wonen is de gezellige drukte van de kust soms een welkome afwisseling op de rust van het platteland. Bovendien is het er op winterse dagen meestal een paar graden warmer. En ´s zomers kun je in de Chiringuitos, de strandtentjes, overal vers gegrilde visjes eten, voor ons reden genoeg om in de auto te stappen. En vanaf een terrasje kijken naar je vakantievierende landgenoten kan soms ook heel leuk zijn.